Συνέντευξη του Γιάννη Χατζηπαυλίδη από τη γιαγιά του, κυρία Αναστασία.

    Οι πρόγονοί μου ζούσαν στην περιοχή Σεβάστεια του Πόντου.

Η καθημερινή ζωή στον Πόντο ήταν δύσκολη και φτωχική, όμως με την αγάπη και την αρμονία που είχαν ξεπερνούσαν τα προβλήματά τους.

Οι κύριες ασχολίες στον Πόντο ήταν η γεωργία και η κτηνοτροφία. Τα παιχνίδια ήταν κυρίως στην ύπαιθρο.

          Οι γιορτές ήταν κυρίως χριστιανικές και τα έθιμα ήταν σχετικά με τις γιορτές αυτές: Οι χοροί σε διάφορες γιορτές (κυρίως του Αγίου Γεωργίου) και τα «Μωμοέρια» που το γιόρταζαν στο δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων.

Τα  μέλη της οικογένειας είχαν σεβασμό ο ένας στον άλλον.

Οι σχέσεις ανάμεσα στους Τούρκους και τους Πόντιους δεν ήταν καθόλου καλές, γιατί οι Τούρκοι επέβαλλαν να γίνεται πάντα το δικό τους. Οι Πόντιοι είχαν καλές σχέσεις με τους Αρμένιους.

Οι Πόντιοι αναγκάστηκαν να αφήσουν την πατρίδα τους, επειδή τους καταδίωκαν. Όταν έφυγαν από τα σπίτια τους, η γιαγιά μου έχασε μια θεία. Η συμπεριφορά των Τούρκων ήταν πολύ άγρια.

Μετά τον ξεριζωμό είχαν διασκορπισθεί και κάποιοι πήγαν στη Ρωσία. Από το σόι της γιαγιάς μου ήρθαν αμέσως στην Ελλάδα με καράβι μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών. Τότε η γιαγιά μου ήταν περίπου 16 χρονών. Οι περιοχές στις οποίες εγκαταστάθηκαν ήταν τα Γιαννιτσά και η Κοζάνη.

Στην αρχή η ζωή τους στην Ελλάδα ήταν δύσκολη. Τους έδωσαν γη, για να προσαρμοστούν. Σιγά-σιγά, όταν έφτιαξαν τα σπίτια τους και άρχισαν να δουλεύουν, προσαρμόστηκαν. Η συμπεριφορά των Ελλήνων ήταν άριστη, γιατί ήταν όλοι Έλληνες.

Τα έθιμα που κάνουμε σήμερα είναι οι ποντιακές εκδηλώσεις και οι χοροί. Υπάρχουν πολλές ποντιακές συνταγές που κάνουμε και σήμερα, όπως το εβριστέ και ο ταννωμένος σουρβάς.