Συνέντευξη της Νίκης Ευκολίδου από τον παππού της.

Οι γονείς του παππού μου ήρθαν από την Τραπεζούντα, ενώ οι γονείς της γιαγιάς μου ήρθαν από τη Σεβάστεια του Πόντου.

            Οι άνθρωποι που ζούσαν στον πόντο ασχολούνταν κυρίως με το εμπόριο (παραθαλάσσιες περιοχές). Αυτοί που ζούσαν μακριά από τη θάλασσα ασχολούνταν με την κτηνοτροφία και τη γεωργία. Άλλοι δούλευαν στα τελώνια, έκαναν τη την δουλεία του ψαρά κ.α.

            Σε αρκετές περιοχές του Πόντου άφηναν του Έλληνες να πηγαίνουν στο σχολείο και να γνωρίζουν πριν έρθουν στην Ελλάδα τα ελληνικά. Σε άλλες πάλι δεν άφηναν να πάνε στο σχολείο αναγκάζοντας τους να έρθουν εδώ και να μάθουν τα ελληνικά. Όπως γινόταν με το σχολείο έτσι ακριβώς και με την εκκλησία. Σε άλλες περιοχές τους άφηναν να πάνε και σε άλλες όχι.

            Τα μέλη της οικογένειας σέβονταν ο ένας τον άλλον. Αρχηγός στο σπίτι ήταν ο μεγαλύτερος άνδρας, δηλαδή ο παππούς, που όλοι τον άκουγαν.

            Οι σχέσεις με τους Τούρκους, στην Τραπεζούντα, ήταν ανύπαρκτες, ενώ οι σχέσεις με τους Τούρκους στη Σεβάστεια δεν ήταν καλές.

            Από την περιοχή του Πόντου όλους μου τους παππούδες τους έδιωξαν. Οι γονείς του παππού μου πήγαν πρώτα στο Βατούμ της Γεωργίας. Οι γονείς της γιαγιάς μου ήρθαν κατευθείαν στη Ελλάδα.

            Οι πατέρας του παππού μου ήρθε στην Ελλάδα 15 ετών, ο πατέρας της γιαγιάς μου ήρθε στην Ελλάδα 24 ετών .Όταν ήρθαν στην Ελλάδα εγκαταστάθηκαν στην Κοζάνη και συγκεκριμένα στο Βατερό. Οι κάτοικοι στο χωριό, στην αρχή, δεν τους ήθελαν, ενώ αργότερα κατάφεραν να χτίσουν πολύ μεγάλες φιλίες.